1. czytanie (Dn 7, 13-14)

Królestwo Syna Człowieczego

Czytanie z Księgi proroka Daniela

Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Psalm (Ps 93 (92), 1. 2 i 5 (R.: por. 1a))

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Pan króluje, oblókł się w majestat, * 
Pan wdział potęgę i nią się przepasał. 
Tak świat utwierdził, * 
że się nie zachwieje.

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Twój tron niewzruszony na wieki, * 
istniejesz od wieków, Boże. 
Świadectwa Twoje bardzo godne są wiary; † 
Twojemu domowi świętość przystoi * 
po wszystkie dni, o Panie.

Pan Bóg króluje, pełen majestatu

2. czytanie (Ap 1, 5-8)

Chrystus jest władcą królów ziemi

Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła

Jezus Chrystus jest Świadkiem Wiernym, Pierworodnym wśród umarłych i Władcą królów ziemi.

Temu, który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów, i uczynił nas królestwem – kapłanami dla Boga i Ojca swojego, Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.

Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.

Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.

Aklamacja (Por. Mk 11, 9c. 10a)

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie. 
Błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (J 18, 33b-37)

Królestwo Chrystusa nie jest z tego świata

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Piłat powiedział do Jezusa: «Czy Ty jesteś Królem żydowskim?»

Jezus odpowiedział: «Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?»

Piłat odparł: «Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Co uczyniłeś?»

Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd».

Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?»

Odpowiedział Jezus: «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu».

Przyjdź królestwo Twoje!

Przeżywamy dziś ostatnią niedzielę roku liturgicznego, kiedy ogłaszamy Jezusa Chrystusa Królem Wszechświata. Trzeba przy tym przyznać, że słowo król i królestwo uległy w dzisiejszym świecie pewnej dezaktualizacji. Instytucje te pozostały we współczesności jako relikt przeszłości i wiążą się zasadniczo wyłącznie z aspektem honorowym. Dla przykładu – w najbardziej znanym na świecie Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii królowa Elżbieta II, oprócz pałacu i prestiżowych uroczystości, nie posiada istotnej władzy ustawodawczej, wykonawczej ani sądowniczej. Niestety, podobnie może być z pozycją Jezusa Chrystusa w naszym życiu. Można Go zapraszać na rozmaite uroczystości, wyśpiewywać pieśni na Jego cześć, czy budować świątynie, ale realnej władzy na naszą codzienność może On nie otrzymać. Warto zadać sobie kilka pytań pomocniczych, aby uświadomić sobie kto w istocie panuje nad naszym życiem i jaką mamy definicję królestwa.

W rozmowie Jezusa z Piłatem można odnieść wrażenie, że mijają się w swoich pytaniach i odpowiedziach. Może dlatego, że obaj mają zupełnie różne definicje królestwa. Używając tego samego słowa można je totalnie inaczej rozumieć. Królestwo w mentalności Piłata wiąże się z siłą władzy, byciem wielkim, siedzeniem na tronie i posiadaniem służby. Królestwo Jezusa jest związane z byciem najmniejszym, myciem nóg swoim uczniom, aż po przelanie krwi za swoich zdrajców. W tym kontekście łatwiej można zrozumieć odpowiedź Jezusa Chrystusa: „Moje królestwo nie jest z tego świata. Gdyby moje królestwo było z tego świata, moi podwładni walczyliby, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś moje królestwo nie jest stąd”. W dzisiejszym słowie Bożym możemy odnaleźć cechy prawdziwej definicji królestwa, wśród których są:

- Boże pochodzenie

Oto z obłokami nieba przybywa jakby Syn Człowieczy, przychodzi do Przedwiecznego i prowadzą Go do Niego. I dano Mu panowanie, chwałę i królowanie”. Panowanie ogłaszane przez ludzi jest zawsze próżną chwałą, ponieważ to, co wielkie w oczach ludzi, może być obrzydliwością w oczach Bożych. Królestwo, którego początek i koniec, Alfa i Omega, nie pochodzą od Boga, zostało opanowane przez uzurpatora.

- wieczne trwanie

Jego panowanie będzie wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królowanie nie ulegnie zagładzie”. Wszysto, co jest tymczasowe nie jest prawdziwym królestwem.

- fundament prawdy

Jezus Chrystus nie tylko posiada i mówi prawdę, ale On cały jest Prawdą. „Ja urodziłem się i przyszedłem na świat po to, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, jest Mi posłuszny”. Odrzucając Jezusa Chrystusa jesteśmy skazani na królestwo nieposłuszeństwa, kłamstwa i fałszu.

- zasada miłości

Prawdziwy król jest wiernym świadkiem miłości i Pierworodnym spośród umarłych. Jezus Chrystus miłuje nas i swoją krwią uwalnia od naszych grzechów oraz czyni nas królestwem miłości. Król nie oddający życia za poddanych jest fałszywym egoistą.

Ktoś, kto pragnie takiego królestwa niech woła dziś: Przyjdź królestwo Twoje. „Tak! Amen!”.

1. Czy uważasz, że Jezus jest królem? Jeśli tak - to czy jest to twoja własna opinia  , czy też  tylko słyszałeś to od innych?

2. Jaką prawdę o Tobie ostatnio objawił Ci Jezus?

3. Które królestwo jest ci bliższe: Jezusa czy tego świata?