1. czytanie (Dz 13, 14. 43-52)

Apostołowie zwracają się do pogan

Czytanie z Dziejów Apostolskich

W owym czasie Paweł i Barnaba, przeszedłszy przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień szabatu do synagogi i usiedli.

A wielu Żydów i pobożnych prozelitów towarzyszyło Pawłowi i Barnabie, którzy w rozmowie starali się zachęcić ich do wytrwania w łasce Boga.

W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego. Gdy Żydzi zobaczyli tłumy, ogarnęła ich zazdrość, i bluźniąc, sprzeciwiali się temu, co mówił Paweł.

Wtedy Paweł i Barnaba powiedzieli odważnie: «Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan. Tak bowiem nakazał nam Pan: „Ustanowiłem cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi”».

Poganie, słysząc to, radowali się i wielbili słowo Pańskie, a wszyscy, przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli. Słowo Pańskie szerzyło się na cały kraj.

Ale Żydzi podburzyli pobożne a wpływowe niewiasty i znaczniejszych obywateli, wzniecili prześladowanie Pawła i Barnaby i wyrzucili ich ze swoich granic. A oni, strząsnąwszy na nich pył z nóg, przyszli do Ikonium. A uczniowie byli pełni wesela i Ducha Świętego.

Psalm (Ps 100 (99), 2-3. 4-5 (R.: por. 3c))

My ludem Pana i Jego owcami

Służcie Panu z weselem, * 
stańcie przed obliczem Pana z okrzykami radości. 
Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, † 
On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością, * 
Jego ludem, owcami Jego pastwiska.

My ludem Pana i Jego owcami

W Jego bramy wstępujcie z dziękczynieniem, † 
z hymnami w Jego przedsionki, * 
chwalcie i błogosławcie Jego imię. 
Albowiem Pan jest dobry, † 
Jego łaska trwa na wieki, * 
a Jego wierność przez pokolenia.

My ludem Pana i Jego owcami

2. czytanie (Ap 7, 9. 14b-17)

Baranek będzie ich pasł i prowadził ich do źródeł wód życia

Czytanie z Apokalipsy Świętego Jana Apostoła

Ja, Jan, ujrzałem: a oto wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stojący przed tronem i przed Barankiem. Odziani są w białe szaty, a w ręku ich palmy.

I rzekł do mnie jeden ze Starców: «To ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi Baranka je wybielili. Dlatego są przed tronem Boga i w Jego świątyni cześć Mu oddają we dnie i w nocy. A Zasiadający na tronie rozciągnie namiot nad nimi. Nie będą już łaknąć ani nie będą już pragnąć, i nie porazi ich słońce ani żaden upał, bo pasł ich będzie Baranek, który jest pośrodku tronu, i poprowadzi ich do źródeł wód życia: i każdą łzę otrze Bóg z ich oczu».

Aklamacja (J 10, 14)

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem dobrym pasterzem 
i znam owce moje, a moje Mnie znają.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (J 10, 27-30)

Jezus daje swoim owcom życie wieczne

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział:

«Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy».

Dobry Pasterz to Baranek

Kilka zdań dzisiejszej ewangelii wprowadza nas w ścisłą relację pasterza i owiec, czyli Jezusa Chrystusa i ludzi. Dobry Pasterz jest właścicielem, a nie najemnikiem owiec; zna je dogłębnie i prowadzi na łono Ojca. Jezus Chrystus tak bardzo zbliżył się do owiec, że stał się jedną z nich, dlatego był „jak baranek prowadzony na zabicie i jak owca, która milczy, gdy ją strzygą”. W świetle słowa Bożego rozważmy nierozerwalny związek owiec i pasterza, zauważając przy tym dramat owiec nie mających pasterza (herezja owcy) i zagubioną tożsamość pasterza bez owiec (herezja pasterza).

Herezja owcy

Owce pozostawione same sobie są narażone, a może nawet skazane na rozproszenie i pożarcie przez dzikie zwierzęta. Jezus wzruszał się na widok ludzi, „ponieważ byli jak owce, które nie mają pasterza”. Jego misją było odnalezienie zagubionych owiec, którą przekazał swoim apostołom. Paweł z towarzyszami wchodzą do owiec w Antiochii Pizydyjskiej i mówią: „Słowo Boże powinno być głoszone najpierw wam. Ale skoro je odrzucacie, sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego”. Owce, które nie słuchają głosu Pasterza i nie podążają na Nim odrzucają następującą obietnice Dobrego Pasterza: „Ja daję im życie wieczne i nigdy nie zginą, ani nikt nie wyrwie ich z mojej ręki”.

Warto przy tym zauważyć, że posłuszna owca podążająca za słowem Pasterza, będzie coraz bardziej upodabniać się do Niego. Dobry uczeń zawsze będzie stawał się apostołem i misjonarzem Jezusa. Ktoś, kto chce tylko siebie wypasać, a nie posługiwać innym, wpadnie w herezję owcy.

Herezja pasterza

Dobrego pasterza poznaje się po relacjach do owiec, dlatego widząc Żydów, których ogarnia zazdrość z powodu tłumów, zauważamy toksycznych pasterzy. Oni złorzeczą i sprzeciwiają się Pawłowi, podburzają wpływowych i znaczniejszych obywateli miasta oraz wzniecają nienawiść i wyrzucają ich poza swoje granice. Okazuje się, że nie zależy im na owcach, bo pasą sami siebie.

Zauważmy, że Dobry Pasterz jest zarazem Barankiem, bo dobry pasterz pachnie owcami. Pasterz, który nie jest równocześnie owcą jest narażony na krzywdzenie stada. Antidotum na herezję pasterza jest upodobnienie się do owiec i oddanie życia jak Baranek.

Unia owcy i pasterza

W Jezusie Chrystusie odnajdujemy wzór owcy i pasterza, ponieważ On stał się owcą, aby dojrzeć do misji pasterza. „Paweł i jego towarzysze (…) w szabat weszli do synagogi i usiedli”, a „w następny szabat zebrali się prawie wszyscy mieszkańcy miasta, aby słuchać słowa Pańskiego”. Bycie owcą to bycie uczniem, którego przepełnia radość i Duch święty przy słuchaniu Dobrego Pasterza. Każdy dojrzewający uczeń staje się pasterzem, czyli apostołem, którego misją jest rozszerzanie się słowa Pańskiego po całej tej krainie.

Jezu Chryste, Baranku Boży i Dobry Pasterzu, chroń nas przed drapieżnymi herezjami i czyń z nas uczniów-misjonarzy.

1. Podążasz za Panem, czy sam wybierasz sobie pastwiska?

2. Kim jest twój pasterz? Barankiem gotowym oddać za ciebie życie, czy kimś kto karmi się fałszywą popularnością?

3. Jaką jesteś owcą? Zagubioną, samotną, złączoną ze stadem, zasłuchaną w słowa Pasterza?