1. czytanie (Dz 2, 1-11)

Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.

Przebywali wtedy w Jeruzalem pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak tamci przemawiali w jego własnym języku.

Pełni zdumienia i podziwu mówili: «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

Psalm (Ps 104 (103), 1ab i 24ac. 29b-30. 31 i 34 (R.: por. 30))

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię 
Albo: Alleluja

Błogosław, duszo moja, Pana, * 
Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki! 
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie, * 
ziemia jest pełna Twoich stworzeń.

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię 
Albo: Alleluja

Kiedy odbierasz im oddech, marnieją * 
i w proch się obracają. 
Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, * 
i odnawiasz oblicze ziemi.

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię 
Albo: Alleluja

Niech chwała Pana trwa na wieki, * 
niech Pan się raduje z dzieł swoich. 
Niech miła Mu będzie pieśń moja, * 
będę radował się w Panu.

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię 
Albo: Alleluja

2. czytanie (Rz 8, 8-17)

Wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Ci, którzy według ciała żyją, Bogu podobać się nie mogą. Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka.

Jeżeli zaś ktoś nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy. Skoro zaś Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na skutki grzechu, duch jednak ma życie na skutek usprawiedliwienia. A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.

Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha zadawać będziecie śmierć popędom ciała – będziecie żyli.

Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście Ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»

Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa; skoro wspólnie z Nim cierpimy, to po to, by wspólnie mieć udział w chwale.

Sekwencja (-)

Przybądź, Duchu Święty, 
Ześlij z nieba wzięty 
Światła Twego strumień.

-

Przyjdź, Ojcze ubogich, 
Przyjdź, Dawco łask drogich, 
Przyjdź, Światłości sumień.

-

O, najmilszy z gości, 
Słodka serc radości, 
Słodkie orzeźwienie.

-

W pracy Tyś ochłodą, 
W skwarze żywą wodą, 
W płaczu utulenie.

-

Światłości najświętsza, 
Serc wierzących wnętrza 
Poddaj Twej potędze.

-

Bez Twojego tchnienia 
Cóż jest wśród stworzenia? 
Tylko cierń i nędze.

-

Obmyj, co nieświęte, 
Oschłym wlej zachętę, 
Ulecz serca ranę.

-

Nagnij, co jest harde, 
Rozgrzej serca twarde, 
Prowadź zabłąkane.

-

Daj Twoim wierzącym, 
W Tobie ufającym, 
Siedmiorakie dary.

-

Daj zasługę męstwa, 
Daj wieniec zwycięstwa, 
Daj szczęście bez miary.

-

Aklamacja

Alleluja, alleluja, alleluja

Przyjdź, Duchu Święty, 
napełnij serca swoich wiernych 
i zapal w nich ogień swojej miłości.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (J 14, 15-16. 23b-26)

Duch Święty was wszystkiego nauczy

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze.

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.

To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».

Zaślubiny Ducha i Oblubienicy

W wieczerniku dokonują się niezwykłe zaślubiny Ducha i Oblubienicy, którzy razem mogą zawołać „przyjdź!”. Duch święty łączy to, co po ludzku byłoby nie do połączenia. Życie aktywne poślubia kontemplację; urzędy i instytucje poślubiają charyzmaty i łaskę; Bóg poślubia człowieka – „Misericordia et misera”. W świetle Liturgii Słowa z dzisiejszej uroczystości zauważmy kilka cudów, które dokonują się w trakcie Pięćdziesiątnicy.

Sprawa ciała i ducha

Duch święty dokonuje pojednania między odwiecznym dualizmem ciała i ducha, ponieważ ci, „którzy postępują według ciała, nie mogą podobać się Bogu”. Zesłanie Ducha świętego przełamuje ten dualizm, a słowo Boże nas poucza: „jeśli Chrystus jest w was, to chociaż ciało jest śmiertelne z powodu grzecu, Duch daje życie dzięki usprawiedliwieniu. Jeśli więc mieszka w was Duch Tego, który wskrzesił Jezusa z martwych, to Ten, który wskrzesił Chrystusa z martwych, ożywi wasze śmiertelne ciała dzięki mieszkającemu w was Jego Duchowi”. W rezultacie Pięćdziesiątnicy ciało może być pięknie uduchowione, a duch przepięknie wcielony. Duch święty zaślubia ciało i ducha nie mieszając jednego z drugim, czego wzór odnajdujemy w Chrystusie.

Sprawa jedności i różnorodności

„Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, byli wszyscy w tym samym miejscu (...). Są tu Partowie, Medowie, Elamici, mieszkańcy Mezopotamii, Judei, Kapadocji, Pontu, Azji, Frygii, Pamfilii, Egiptu, części Libii położonej blisko Cyreny i przybysze z Rzymu. Są Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy oraz Arabowie”. Ogień Ducha rozdziela się na pojedyncze języki i wypełnia wszystkich. „Zaczęli mówić różnymi językami, tak jak im Duch pozwalał się wypowiadać”. Bez Ducha świętego nie jest możliwa jedność w różnorodności. Po ludzku wpadniemy w paradoks jedności, która niszczy różnorodność albo w podkreślanie różnorodności, która uniemożliwia jedność. Kościół to nie amalgamat, ale ciało żywych członków.

Sprawa Boga i człowieka

Czy Bóg może współżyć z człowiekiem? Czy człowiek może zrodzić Boga? Czy istnieje Bóg-człowiek? Czy nie jest to wyłącznie kwestia herosów z mitologii? Bez Ducha świętego ten paradoks unieruchomi się w sprzeczności, ale z pomocą Ducha możemy wtajemniczać się w sprawę Jezusa z Nazaretu – Boga i człowieka. Bez Ducha świętego nie będziemy w stanie pojąć relacji wewnątrz Trójcy świętej. Więcej! Nie będziemy potrafili budować głębokich relacji międzyludzkich. Dlatego Jezus Chrystus tak gorąco prosi Ojca, aby dał nam Wspomożyciela, aby pozostał z nami na zawsze. Po zaślubinach z Nim zamieszkają w nas Ojciec i Syn, bo On czyni z nas dzieci Boga.

Sprawa małego i wielkiego

Tylko Duch święty może czynić wielkie z małego i święte z pokornego. W Duchu świętym „słyszymy, jak w naszych językach mówią o wielkich dziełach Boga”. Nie warto samemu się nadymać wielkością, ale dać się porwać szumowi z nieba. Wielki Duch najchętniej chwyta to, co małe i zdolne, aby zawołać „Abba”.

1. Jak często prosisz o Ducha? Czy wołaniem do Niego rozpoczynasz swój dzień, modlitwę, czytanie Słowa? Czy  pragniesz działania Ducha Św. w Tobie i w Twoim życiu?
2. W jaki sposób moc Ducha świętego objawiła się w tobie? Czy potrafisz podać konkretne przykłady?
3. Co dominuje w Twoim życiu: sprawy doczesne czy duchowe? Na czym się koncentrujesz? Czemu poświęcasz najwięcej uwagi i swojego czasu?
4.Jakie relacje budujesz z innymi ludźmi? Głębokie, stałe czy płytkie i tymczasowe? Czy potrafisz być wierny w małych rzeczach?