1. czytanie (Iz 66, 10. 12-14c)

Radość ery mesjańskiej

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Radujcie się wraz z Jerozolimą, weselcie się w niej wszyscy, co ją miłujecie! Cieszcie się z nią bardzo wy wszyscy, którzy się nad nią smuciliście.

Tak bowiem mówi Pan: «Oto Ja skieruję do niej pokój jak rzekę i chwałę narodów – jak strumień wezbrany. Ich niemowlęta będą noszone na biodrach i na kolanach będą pieszczone. Jak kogoś pociesza własna matka, tak Ja was pocieszać będę; w Jerozolimie doznacie pociechy».

Na ten widok rozradują się serca wasze, a kości wasze nabiorą świeżości jak murawa. Ręka Pana da się poznać Jego sługom.

Psalm (Ps 66 (65), 1b-3a. 4-5. 6-7a. 16 i 20 (R.: por. 1b))

Niech cała ziemia chwali swego Pana 
Albo: Alleluja

Z radością sławcie Boga, wszystkie ziemie, * 
opiewajcie chwałę Jego imienia, 
cześć Mu wspaniałą oddajcie. * 
Powiedzcie Bogu: «Jak zadziwiające są Twe dzieła!

Niech cała ziemia chwali swego Pana 
Albo: Alleluja

Niechaj Cię wielbi cała ziemia i niechaj śpiewa Tobie, * 
niech Twoje imię opiewa». 
Przyjdźcie i patrzcie na dzieła Boga, * 
zadziwiających rzeczy dokonał wśród ludzi!

Niech cała ziemia chwali swego Pana 
Albo: Alleluja

Morze na suchy ląd zamienił, * 
pieszo przeszli przez rzekę. 
Nim się przeto radujmy! * 
Jego potęga włada na wieki.

Niech cała ziemia chwali swego Pana 
Albo: Alleluja

Przyjdźcie i słuchajcie mnie wszyscy, † 
którzy boicie się Boga, * 
opowiem, co uczynił mej duszy. 
Błogosławiony Bóg, który nie odepchnął mej prośby * 
i nie oddalił ode mnie swej łaski.

Niech cała ziemia chwali swego Pana 
Albo: Alleluja

2. czytanie (Ga 6, 14-18)

Krzyż Chrystusa chlubą chrześcijan

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Galatów

Bracia:

Co do mnie, to nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego, Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata. Bo ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, tylko nowe stworzenie.

Na wszystkich tych, którzy się tej zasady trzymać będą, i na Izraela Bożego niech zstąpi pokój i miłosierdzie!

Odtąd niech już nikt nie sprawia mi przykrości: przecież ja na ciele swoim noszę blizny, znamię przynależności do Jezusa.

Łaska Pana naszego, Jezusa Chrystusa, niech będzie z duchem waszym, bracia! Amen.

Aklamacja (Kol 3, 15a. 16a)

Alleluja, alleluja, alleluja

W sercach waszych niech panuje pokój Chrystusowy; 
słowo Chrystusa niech w was mieszka w całym swym bogactwie.

Alleluja, alleluja, alleluja

Wersja dłuższa

Ewangelia (Łk 10, 1-12. 17-20)

Pokój królestwa Bożego

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich:

«Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże».

«Lecz jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam. Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże. Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu».

Wróciło siedemdziesięciu dwóch z radością, mówiąc: «Panie, przez wzgląd na Twoje imię nawet złe duchy nam się poddają».

Wtedy rzekł do nich: «Widziałem Szatana, który spadł z nieba jak błyskawica. Oto dałem wam władzę stąpania po wężach i skorpionach, i po całej potędze przeciwnika, a nic wam nie zaszkodzi. Jednakże nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie».

Wersja krótsza

Ewangelia (Łk 10, 1-9)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich:

«Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże».

Wyprawy krzyżowe

Dzisiejsze Słowo Boże zaprasza nas do wypraw krzyżowych, których zasady i kryteria otrzymujemy. Papież Franciszek nierzadko powtarza, że prawdziwa ewangelizacja nie polega na prozelityźmie, ale na przyciąganiu. Nie chodzi o zdobywanie nowych wyznawców jakimiś wyszukanymi sposobami i metodami, ale o świadectwo krzyża. Prawdziwe chrześcijańskie wyprawy krzyżowe mogą być dokonywane przez ludzi, którzy jak św. Paweł mogą zaświadczyć: „na swoim ciele noszę znaki przynależności do Jezusa”. Chrześcijanin bez wypalonego piętna krzyża nie powinien wyruszać na żadną wyprawę misyjną, bo prawdopodobnie będzie zabijał bliźnich i oddalał od królestwa Bożego. Przyjrzyjmy się kilku wskazówkom na drogę naszego nawrócenia.

Krzyż rodzi nowe stworzenia

Co do mnie, obym nie chlubił się niczym innym, jak tylko krzyżem Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego świat jest ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata”. Św. Paweł dopowiada: „Obrzezanie bowiem nic nie znaczy ani nieobrzezanie, tylko nowe stworzenie. Krzyża zatem nie można rozumieć zewnętrznie, aby wyhaftować go na sztandarach i chlubić się buńczucznie wywołując samemu znak sprzeciwu. Św. Paweł podkreśla: „ja jestem ukrzyżowany” i „świat jest ukrzyżowany”. Świadkowie krzyża najbardziej potwierdzili przynależność do Chrystusa nie przez życie, ale przez śmierć. Ktoś, kto nie godzi się na śmierć na krzyżu, odrzuca perspektywę zmartwychwstania do nowego stworzenia. Wyprawa krzyżowa jest zwiazana z własną śmiercią dla siebie i dla świata w imię Jezusa Chrystusa.

Orędzie pokoju i miłosierdzia

Na tych, którzy tej zasady będą się trzymać, i na Izraela Bożego niech zstąpi pokój i miłosierdzie”. Głupstwo krzyża może być ciągle zgorszeniem albo szaleństwem dla tych, którzy go nie uchwycili oburącz. Ktoś, kto czasem dotyka krzyża, a nawet go całuje, ale nie żyje nim jako naczelną zasadą, ten nie otrzyma pokoju i miłosierdzia. Świadkowie krzyża głoszą pełne orędzie pokoju i miłosierdzia. Orędzie przepełnione siłą, pychą i agresją oraz zbudowane na motywacjach lękowych nie wyrasta z życiodajnego krzyża, ale jest chwastem. Prawdziwą Ewangelię rozpoznamy po pokojowym nastawieniu do wszystkich ludzi i wyobraźni miłosierdzia wobec największych grzeszników. Krzyżowcy, którzy nie ogłaszają pokoju, ale wojnę, są odszczepieńcami.

Źródło radości

Nie cieszcie się z tego, że duchy się wam poddają, ale cieszcie się raczej z tego, że wasze imiona są zapisane w niebie”. Chrystus daje swoim misjonarzom „władzę stąpania po wężach i skorpionach, i po całej potędze nieprzyjaciela”, ale powodem radości nie jest spadanie szatana z nieba, ale wnoszenie poszczególnych imion do nieba. Radość nie pochodzi ze zwycięstwa w wyprawach krzyżowych nad kimkolwiek, ale z własnego uniżenia, aby wywyższyć jakiekolwiek imię. Zło można pokonywać jedynie dobrem, a lekarstwem na pychę świata jest pokora chrześcijańska. Słabość chrześcijaństwa jest lekarstwem na siłę zła, a miłość nieprzyjaciół jest źródłem zwycięstwa i radości. Jeśli chcemy wygrać wyprawę krzyżową, to musimy stracić swoją pozycję, prestiż i własne życie. Wówczas wielu braci będzie mogło uwierzyć i zwyciężyć z nami. Stąd płynie pełnia radości chrześcijańskiej.

1. Czy patrząc  na Ciebie inni ludzie mogą rozpoznać chrześcijanina? Po czym to widać? 

2. Jak odnosisz się do Krzyża Chrystusa? Jest dla Ciebie powodem do chluby i nadziei?  

3.  A jak odnosisz się do Swojego krzyża? Chcesz go nieść czy szukasz sposobów by  go zrzucić?

 4. Jak traktujesz innych? Przyjaciół, wrogów? Umiesz pominąć swoje zasługi? Stać cię na przebaczanie?
    Czy zło dobrem zwyciężasz?