1. czytanie (2 Sm 5, 1-3)

Namaszczenie Dawida na króla

Czytanie z Drugiej Księgi Samuela

Wszystkie pokolenia izraelskie zeszły się u Dawida w Hebronie i oświadczyły mu: «Oto my jesteśmy kości twoje i ciało. Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, ty odbywałeś wyprawy na czele Izraela. I Pan rzekł do ciebie: Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem».

Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu. I zawarł król Dawid przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem.

Psalm (Ps 122 (121), 1b-2. 4-5 (R.: por. 1bc))

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: *
«Pójdziemy do domu Pana».
Już stoją nasze stopy *
w twoich bramach, Jeruzalem.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *
aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana.
Tam ustawiono trony sędziowskie, *
trony domu Dawida.

Idźmy z radością na spotkanie Pana
Albo: Alleluja

2. czytanie (Kol 1, 12-20)

Bóg przeniósł nas do królestwa swojego Syna

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia:

Dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości. On to uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów.

On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy to Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie.

I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem Bóg, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego – i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża.

Aklamacja (Por. Mk 11, 9c. 10a)

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie.
Błogosławione Jego królestwo, które nadchodzi.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia (Łk 23, 35-43)

Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. A członkowie Sanhedrynu szydzili: «Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli jest Mesjaszem, Bożym Wybrańcem».

Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: «Jeśli Ty jesteś Królem żydowskim, wybaw sam siebie».

Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: «To jest Król żydowski».

Jeden ze złoczyńców, których tam powieszono, urągał Mu: «Czyż Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas».

Lecz drugi, karcąc go, rzekł: «Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił».

I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa».

Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś będziesz ze Mną w raju».

Stań i przyjrzyj się!
Człowiek jest obdarowany wielką wolnością, w której podejmuje decyzje mniejszej i większej wagi. Może jedną z największych decyzji jest wybór króla swojego życia. Warto dziś stanąć choć na chwilę i przyjrzeć się kandydatom. Czy namaścimy Saula czy Dawida? Czy wybierzemy tego, który siebie wybawia czy siebie poświęca? I tak jak w dzisiejszej ewangelii „lud stał i przyglądał się”, tak my przyłączmy się i wejdźmy w historię zbawienia.
„Gdy jeszcze Saul był naszym królem”
Przed Dawidem królem Izraela był Saul, którego „duch Pana odstąpił (...), a opętał go zły duch, którego zesłał Pan”. Saul był dręczony przez ducha nieczystego i uciskał poddanych. Saul może być więc symbolem i uosobieniem złego królowania, w którym panuje egocentryzm, grzech i śmierć. Królowanie Saula jest zerwaniem przymierza z Bogiem i walką o wybawienie samego siebie. Do głosu dochodzą wówczas następujące postulaty i życzenia: „innych wybawiał, niech uratuje samego siebie”; „wybaw samego siebie”; „wybaw siebie i nas!”. W królestwie Saula zwraca się uwagę na urodę, wysoki wzrost, pozycję społeczną i prestiż. Nie docenia się w nim nieznacznego Dawida, syna Jessego, który jest najmniejszym pasterzem. Krzyż, cierpienie i wszelkie rodzaje poniżenia są w wielkiej pogardzie w mentalności Saula. Poniżony syn Dawida – Jezus Chrystus – spotkał się z następującymi reakcjami w królestwie Saula: „przełożeni drwili sobie z Niego”; „żołnierze szydzili z Niego”, a „jeden z powieszonych na krzyżu złoczyńców bluźnił Mu”. Wybierając Saula na króla, dajemy tron temu, co pyszne i wyniosłe. Krzyż jest wówczas głupstwem albo zgorszeniem, a poniżenie stanowi zagrożenie. Pycha wówczas panuje i się roz-pycha i z czasem wy-pycha pokornego Jezusa Chrystusa i cichą miłość.
„Namaścili Dawida na króla Izraela”
Wybór Dawida na króla nie jest rezultatem samowoli, ale odkrycia woli Bożej. „Tobie też Pan powiedział: Ty będziesz pasł mój lud izraelski i ty będziesz jego przywódcą”. Jest nade wszystko dziełem łaski, ponieważ Ojciec daje „zdolność do udziału w dziedzictwie świętych w światłości” i „On wyrwał nas władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów”. Wchodząc w królestwo Dawida mówimy z wszystkimi plemionami Izraela: „Oto my jesteśmy twoimi kośćmi i twoim ciałem”. Stajemy się Mistycznym Ciałem Chrystusa, „gdyż w Nim wszystko zostało stworzone” i „On także jest Głową Ciała – Kościoła”. Będąc w obszarze łaski możemy przezwyciężać lęk przed cierpieniem, krzyżem i śmiercią. Możemy pokornie upominać braci z królestwa Saula: „Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż ponosisz tę samą karę? My przecież sprawiedliwie zostaliśmy ukarani. Zasłużyliśmy na to. Ale On nic złego nie zrobił”. Łaska królestwa Dawida pozwala wołać z nadzieją: „Jezu, wspomnij o mnie, gdy wejdziesz do swego królestwa”.
Warto dziś stanąć, przyjrzeć się i dokonać osobistego wyboru.

1. Jakiemu królowi służysz? Kierujesz się wartościami Saula, czy bliższe jest ci królestwo Dawida?

2. Komu oddałeś swoje serca? Jakie są twoje pragnienia? Kogo wybierasz dziś na króla swojego życia?

3. Co oznacza dla ciebie, że Jezus jest królem? Jak to rozumiesz?